Choć mróz skuł lodem chodniki, ale nie serca płockich chrześcijan, w trzecim dniu Tygodnia Modlitw o Jedność spotkali się oni w prawosławnej cerkwi pw. Przemienienia Pańskiego, która od stu lat mieści się w zabudowaniach dawnego klasztoru dominikańskiego w Płocku, tuż obok rzymskokatolickiej parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego.

Pokój jako owoc pojednania stał się głównym przesłaniem homilii kaznodziei, biskupa naczelnego Kościoła Starokatolickiego Mariawitów Marii Jana Opali, wygłoszonej podczas wieczerni, sprawowanej przez ks. mitrata Eliasza Tarasiewicza.

Publikujemy obszerne fragmenty kazania biskupa Marii Jana Opali

Dla chrześcijan żyjących w XXI wieku czas ten okazał się szczególnie trudnym i bolesnym. Doświadczenie wojny, niepewności, cierpienia, lęku dotykające konkretnych ludzi, stało się rzeczywistością rodzin i całych narodów. W tym kontekście pytanie o miejsce i wartość pokoju i pojednania nie jest pytaniem teoretycznym ani abstrakcyjnym, ale dotyczy sedna naszej wiary, naszego chrześcijańskiego świadectwa. Brak pokoju na świecie obnaża kruchość ludzkich obietnic i systemów, które miały zagwarantować nam bezpieczeństwo, trwałych sojuszy i niezniszczalnych koalicji. Widzimy jak szybko rodzi się wrogość, jak łatwo człowiek sięga po przemoc, gdy kieruje nim strach, ambicja lub pragnienie dominacji. Wojna przypomina, że pokój nie jest czymś oczywistym ani danym raz na zawsze. Jest darem, o który trzeba się troszczyć i modlić się, a także zadaniem, które spoczywa na sumieniu każdego człowieka.

Dla nas, chrześcijan, pokój nie jest jedynie wartością humanitarną, ale znakiem obecności Boga w świecie i w relacjach międzyludzkich. Ewangelia odkrywa przed nami tę prawdę, że pokój, który przyniósł na świat Jezus Chrystus, jest owocem pojednania. Nie tylko między Bogiem a człowiekiem, ale także między ludźmi. W sercu Syna Bożego nigdy nie było miejsca na zemstę ani strach. Nawet w obliczu nadchodzącego cierpienia, Zbawiciel pozostał wierny miłości. Dlatego mówi on nam, współczesnym, że pokój najpierw rodzi się w sercu człowieka zanim stanie się rzeczywistością społeczną czy polityczną. Tam, gdzie serce jest pełne gniewu, urazy i chęci odwetu, tam nie ma jedności ducha i tam najlepsze nawet struktury nie przyniosą trwałego pokoju. Zaś tam, gdzie człowiek pozwala Duchowi Świętemu przemieniać swoje wnętrze, rodzi się zdolność do budowania relacji opartych na zaufaniu, szacunku i wzajemnej odpowiedzialności. To właśnie od takiego pokoju zaczyna się prawdziwa przemiana świata. Codzienne relacje we wspólnocie, w parafii naszych, Kościołach są pierwszym miejscem, w którym ten pokój może się urzeczywistniać albo zostać zniszczony - wszystko zależy od nas.

To prawda, wspólnoty chrześcijańskie, podobnie jak całe społeczeństwa, nie są wolne od konfliktów, nieporozumień i podziału. Czasem ranią nas słowa, brak zrozumienia, różnice poglądów czy wrażliwości. Nauczanie świętego Pawła ukazuje pokój jako owoc Ducha Świętego i wzywa nas, aby w takich sytuacjach nie odpowiadać agresją na agresję, lecz szukać dróg pojednania. Przebaczenie staje się wówczas nie tylko aktem osobistej pobożności, ale konkretnym wkładem w budowanie pokoju. Bez przebaczenia rany się pogłębiają, a brak pokoju w sercu przenosi się na całe wspólnoty.

Jezus mówiąc o pokoju, wskazuje na rzeczywistość głębszą niż spokój zewnętrzny. Jego pokój nie usuwa cierpienia ani nie chroni przed doświadczeniami krzyża, ale daje wewnętrzną siłę, aby nie ulec lękowi i nienawiści. Pokój Chrystusa nie oznacza obojętności wobec zła, ani rezygnacji z walki o sprawiedliwość. Oznacza natomiast, że nawet w obliczu przemocy chrześcijanin nie pozwala, aby jego serce zostało zdominowane przez nienawiść. To trudna i wymagająca droga, ale jedyna, która prowadzi do uzdrowienia.

W tym świetle ekumenizm nabiera ważnej i fundamentalnej roli. W świecie rozdartych narodów i skonfliktowanych społeczeństw chrześcijanie nie mogą pozwolić sobie na manifestowanie dalszych podziałów. Ekumenizm jest dla nas, ludzi dzisiejszego świata, drogą przebaczenia i pojednania, która doprowadzi do pokoju, ponieważ uczy nas przezwyciężania historycznych ran, uprzedzeń i wzajemnych oskarżeń. Gdy chrześcijanie różnych wyznań potrafią modlić się razem, pomagać ofiarom wojny, tworząc projekty i dzieła międzynarodowe, czy najzwyczajniej w świecie wspólnie pominąć się o godność człowieka, dają światu znak, że pojednanie jest możliwe.

Pokój jest fundamentem ekumenizmu, ponieważ bez niego dialog traci swoją wiarygodność, gdyż jeśli nie potrafimy żyć w pokoju między sobą jako uczniowie Chrystusa, trudno oczekiwać, że świat uwierzy w głoszone przez nas orędzie pokoju. Nie chodzi o ignorowanie różnic, lecz o przeżywanie ich w duchu pokoju, który rodzi się ze wzajemnego szacunku i zaufania - tylko na takim fundamencie może wzrastać jedność, która nie jest drogą kompromisów, lecz wspólnotą różnorodności.

Wojna tocząca się tuż obok nas stawia przed nami także pytania o naszą osobistą odpowiedzialność. Pokój świata zaczyna się od pokoju w sercu, od słów, które wypowiadamy, od postaw, które przyjmujemy wobec uchodźców cierpiących i tych, którzy myślą inaczej, wobec mojego brata i siostry z innego Kościoła, z innej wspólnoty, albo wobec kogoś, kto Boga rozumie inaczej. Każdy gest solidarności, każda modlitwa, każde przebaczenie ma znaczenie, nawet jeśli się wydaje niepozorne, bo w logice Boga może stać się zaczynem przemiany.

Dlatego dziś, zgromadzeni na modlitwie ekumenicznej, jesteśmy wezwani, aby na nowo przyjąć dar pokoju i uczynić go fundamentem naszego życia i naszej drogi ku jedności. Niech Duch Święty uczy nas odwagi przebaczenia, cierpliwości w dialogu i wierności Ewangelii pokoju. Niech nasze wspólnoty stają się miejscami w których rany są opatrywane, a nie zadawane, i w których nawet w cieniu wojen rodzi się Nadzieja. Taki pokój ma moc przemieniać świat.