Począwszy od stanu wojennego był to czas permanentnych braków wszelkiego asortymentu, w tym leków. Z drugiej strony wydał zupełnie niezamierzony przez decydentów plon – bezinteresowną ludzką ofiarność. W punkcie aptecznym, gdzie wydawano bezpłatne leki nadesłane w darach z zachodnich krajów przejawiało się to w wielogodzinnych, bezpłatnych dyżurach lekarzy, pielęgniarek, farmaceutek, księży, sióstr zakonnych.